 |
| Ο αγέρωχος Μπούμιστος Ξηρομέρου. |
ΜΥΤΙΚΑΣ PRESS: Ο ΕΟΣ Ακαρνανίας σας καλεί να υπογράψετε ηλεκτρονικά ενάντια στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα Ακαρνανικά Όρη και να διαδώσετε το σύνδεσμο της ηλεκτρονικής υπογραφής και στα κοινωνικά σας δίκτυα (πολύ σημαντικό), ώστε να υπογράψουν όσο πιο πολλοί πολίτες.
---------------------------
Του Δημήτρη Κατσούλα.
Μέλος ορειβατικού συλλόγου ΕΟΣ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Το τελευταίο διάστημα, και ενώ η αντίστασή μας στη λεηλασία των Ακαρνανικών βουνών συνεχίζεται, εμφανίζονται «προτάσεις» που επιχειρούν να τη νομιμοποιήσουν.
Προτάσεις που λένε, λίγο-πολύ, «Το έργο είναι δεδομένο. Σταματήστε να αντιδράτε, δεχτείτε κάποια αντισταθμιστικά, ένα καταφύγιο, ας πούμε».
Η λογική αυτή δεν είναι καινούργια. Όπου υπάρχουν αντιδράσεις, επιστρατεύονται ανταλλάγματα. Οι εταιρείες επιδιώκουν να προχωρήσουν τα έργα τους και, συνηθισμένες στον τρόπο με τον οποίο “γίνονται οι δουλειές” στην Ελλάδα, προσπαθούν να κατευνάσουν τις αντιστάσεις μοιράζοντας υποσχέσεις και ψευδο-οφέλη. Το ίδιο συμβαίνει παντού. Το ίδιο επιχειρείται και εδώ.
Αυτό που προκαλεί πραγματικό προβληματισμό, όμως, είναι το γεγονός ότι άνθρωποι που, τουλάχιστον φαινομενικά, δεν έχουν κανένα προσωπικό όφελος, υιοθετούν αυτή τη λογική και προτείνουν να αποδεχτούμε τα λεγόμενα «αντισταθμιστικά». Μας καλούν να συμφωνήσουμε στην κατασκευή ενός καταφυγίου, με το επιχείρημα ότι θα εξυπηρετούσε έναν ορειβατικό σύλλογο και ότι θα ήταν γενικότερα «καλό για τον τόπο».
Εδώ ακριβώς χρειάζεται να σταθούμε με σοβαρότητα. Ποια είναι τα πραγματικά οφέλη ενός τέτοιου έργου και ποια η ζημία; Τι σημαίνει η ανέγερση ενός μεγάλου κτιρίου σε υψόμετρο άνω των 900 μέτρων; Είναι προφανές ότι ένα τέτοιο έργο θα αλλοιώσει το φυσικό περιβάλλον, θα επιβαρύνει το ορεινό οικοσύστημα και θα μεταβάλει μόνιμα τον χαρακτήρα της περιοχής.
Ο Μπούμιστος είναι ένα πανέμορφο βουνό. Όποιος φτάνει στην κορυφή του αντικρίζει μια πανοραμική και μοναδική θέα και έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται «στην κορυφή του κόσμου».
Πρόκειται για βουνό χαμηλού σχετικά υψομέτρου και περιορισμένης έκτασης. Ένας ορειβάτης μπορεί να ανέβει, να περιηγηθεί και να επιστρέψει την ίδια ημέρα σε κάποιο από τα χωριά των πρόποδων. Συνεπώς δεν υπάρχει αντικειμενική ανάγκη μόνιμου καταφυγίου.
Ακόμη και στην περίπτωση που κάποιος επιθυμεί να διανυκτερεύσει κοντά στην κορυφή, αυτό μπορεί να γίνει με ήπιο τρόπο, με ένα μικρό αντίσκηνο, και με σεβασμό στο περιβάλλον. Αυτή η πρακτική είναι απολύτως επαρκής και συμβατή με τον χαρακτήρα του βουνού, χωρίς να απαιτείται η κατασκευή ενός ογκώδους και μόνιμου κτιρίου.
Υπάρχει, όμως, και μια ακόμη κρίσιμη διάσταση που συχνά αποσιωπάται. Όταν δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη, ένα μεγάλο καταφύγιο πολύ εύκολα μετατρέπεται σε τουριστική επιχείρηση. Αυτό έχει συμβεί σε πολλά άλλα βουνά. Μπορεί τέτοιες δομές να αποφέρουν έσοδα σε όσους τις διαχειρίζονται, όμως η εμπορευματοποίηση του βουνού δεν αποτελεί στόχο για όλους, και σίγουρα όχι για όσους αντιλαμβάνονται τον ορειβατισμό ως σχέση με τη φύση και όχι ως επιχειρηματική δραστηριότητα.
Το όραμα για την περιοχή μπορεί και πρέπει να είναι διαφορετικό, καθαρά και ασφαλή μονοπάτια, οργανωμένα αναρριχητικά πεδία, σεβασμός στο τοπίο και συνεργασία με τους ανθρώπους της περιοχής. Τη διαμονή και την εστίαση τις εξυπηρετούν ήδη οι τοπικές επιχειρήσεις. Εκεί βρίσκεται η πραγματική στήριξη της τοπικής κοινωνίας, όχι στην επιβολή έργων που αλλοιώνουν τον τόπο.
Ένα καταφύγιο, ακόμη και αν τυπικά διαχειρίζεται από συλλογικότητα, αναπόφευκτα αλλάζει τον χαρακτήρα της. Τη μετατρέπει σε διαχειριστή υποδομών και συμφερόντων. Μπορεί να υπάρξουν έσοδα, όμως αυτά δεν είναι,και δεν πρέπει να γίνουν, αυτοσκοπός.
Το διακύβευμα, τελικά, είναι ξεκάθαρο. Τα βουνά δεν «αντισταθμίζονται». Δεν εξαγοράζονται με έργα, κτίρια και υποσχέσεις. Ο Μπούμιστος δεν χρειάζεται μεγάλα κατασκευαστικά αποτυπώματα για να αναδειχθεί· χρειάζεται σεβασμό, φροντίδα και ανθρώπους που τον αγαπούν όπως είναι.
Η υπεράσπιση των Ακαρνανικών βουνών δεν είναι άρνηση της ανάπτυξης. Είναι υπεράσπιση της ουσίας, του δικαιώματος να παραμείνει ο τόπος ζωντανός, ελεύθερος και ακέραιος.
“Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας”.
Έχουν αρχίσει να φοβούνται ότι ναυαγούν τα σχέδια τους και γι, αυτο προτείνουν αυτά τα "" δωρακια"" αλλιως να είσαι σίγουρος ότι θα προχωρούσαν, εκείνο που με ενοχλεί είναι ότι κάποιοι κρατικοι υπάλληλοι που παραβαίνουν το καθήκον τους την βγάζουν καθαρή, ενώ θαπρεπε όλοι οι φορείς να τους ταράξουν στις μηνύσεις
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατί άραγε δεν το κάνουν;;;
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα αντισταθμιστικά σαν πρακτική για πολλά έργα, είναι μέσα στη λογική τους, πολλές φορές μάλιστα επιδιώκονται από τοπικούς φορείς. Δεν είναι κατ ανάγκην κακά και βέβαια αφορούν ένα ευρύ πεδίο έργων.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην προκειμένη περίπτωση, έγινε κάποια "προσφορά" από την εταιρεία κατασκευής του έργου ( λέγε με ΕΑΣ Αγρινίου), σε φορέα της περιοχής; Ενημέρωση των κατοίκων της περιοχής και δημοσίευση των σχετικων αποδεικτικών στοιχείων, αλλιώς μιλάμε για αέρα κοπανιστο...
Ανώνυμε, αν θέλεις στοιχεία, μπορείς να τα ζητήσεις σε μια συνάντηση του συλλόγου, όπου και θα σου δοθούν. Η απαίτηση να δημοσιευθούν ως απάντηση σε ανώνυμο σχόλιο δεν είναι σοβαρή. Και μάλλον ο αέρας ο κοπανιστός βρίσκεται αλλού.
ΔιαγραφήΣεβαστές οι ανησυχίες σου. Ανεξάρτητα από τα όποια αντισταθμιστικά και τα συμφέροντα των εταιρειών (δεν ξέρω και δεν έχω παρακολουθήσει καθόλου το θέμα) ο τόπος μας έχει ανάγκη από υποδομές. Η εμπειρία έχει δείξει πως η σωστή και ήπια τουριστική αξιοποίηση, με απόλυτο σεβασμό στη φύση, είναι αυτή που τελικά δίνει ζωή στα βουνά μας. Ένα περιποιημένο καταφύγιο (πάλι ξαναλέω τελείως άσχετα με το τι προτείνουν αυτοί), η διάνοιξη πέτρινων μονοπατιών και η δημιουργία σοβαρών χειμερινών υποδομών, όχι μόνο δεν βλάπτουν, αλλά αναδεικνύουν τον τόπο και προσελκύουν ποιοτικό κόσμο που αγαπά το βουνό. Η ερήμωση δεν είναι λύση, η οργανωμένη παρουσία και η φροντίδα είναι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΦίλε ανώνυμε
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαταλαβαίνω τι λες για την ανάγκη ζωής και φροντίδας στα βουνά. Αυτό όμως που προσπαθώ να ξεκαθαρίσω στο κείμενό μου είναι ποιο είδος υποδομών και με ποιον σκοπό.
Εδώ και σχεδόν 20 χρόνια χαρτογραφώ μονοπάτια στον Μπουμιστο και ανοίγω αναρριχητικά πεδία, κάποια από τα οποία έχουν πλέον διεθνή αναγνώριση. Ξέρω από πρώτο χέρι τι πραγματικά αναδεικνύει το βουνό και τι όχι.
Τα μονοπάτια και τα αναρριχητικά πεδία δεν αναδεικνύονται με μεγάλα κτίρια στην κορυφή, αλλά με συντήρηση, σήμανση, πρόσβαση και θεσμική στήριξη. Εκεί χρειάζεται ο ρόλος του Δήμου και της Πολιτείας, γιατί ένας άνθρωπος ή ένας σύλλογος μόνος του δεν μπορεί να σηκώσει αυτό το βάρος.
Όσο για τις υποδομές φιλοξενίας, αυτές έχουν νόημα στα χωριά. Ένας ξενώνας στο Αρχοντοχώρι, στην Παναγούλα ή στον παλιό Βάρνακα θα λειτουργούσε ιδανικά ως βάση για εξορμήσεις ορειβασίας, αναρρίχησης, σπηλαιολογίας και πεζοπορίας. Αυτό στηρίζει την τοπική οικονομία χωρίς να αλλοιώνει το βουνό.
Αντίθετα, ένα «καταφύγιο» στον Μπουμιστο, που μάλιστα θα διαχειρίζεται ο ορειβατικός σύλλογος, ούτε αναγκαίο είναι ούτε υγιές. Θα ανταγωνίζεται τις τοπικές επιχειρήσεις και στην πράξη δύσκολα θα προσελκύσει επισκέπτες από μακριά. Ο Μπούμιστος είναι ημερήσιο βουνό, δεν χρειάζεται μόνιμες βαριές κατασκευές για να αναδειχθεί.
Όλα αυτά, και άλλα πολλά, θα έπρεπε να τα συζητάμε με σεβασμό, ανεξάρτητα από τη διαφωνία μας. Δυστυχώς, όμως, συνομιλώ με έναν ανώνυμο. Εγώ εκθέτω δημόσια τον εαυτό μου και τις απόψεις μου, εσύ μπορείς εύκολα να κρυφτείς πίσω από την ανωνυμία. Κι αυτό, θέλοντας και μη, αλλοιώνει τους όρους της συζήτησης.
Η οργανωμένη παρουσία και η φροντίδα είναι απαραίτητες. Αλλά μόνο όταν γίνονται με όρια, διαφάνεια και πραγματικό σεβασμό στον τόπο και στους ανθρώπους του.