Του Χρήστου Πολίτη.
Γεννημένη το 1928. Μια διαδρομή σχεδόν ενός αιώνα. Κατοχή, Εμφύλιος, Χούντα, Μεταπολίτευση, Μνημόνια... Απώλειες αλλά και χαρές. Παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα. Μια γυναίκα τόσο απλή, μα ταυτόχρονα τόσο σοφή. Μια γυναίκα που αγάπησε την οικογένειά της όσο τίποτε άλλο. Δεν τη θυμάμαι ποτέ να παραπονιέται, να γκρινιάζει ή να αφήνεται στη στενοχώρια. Πάντα έβρισκε το καλό σε κάθε άνθρωπο, ακόμη και σε εκείνους που είχαν τις αδυναμίες τους. Ήταν μια γυναίκα άλλης πάστας. Μία από τους πολλούς απλούς ανθρώπους του μόχθου και της δουλειάς, που με τη σιωπηλή τους προσφορά έκαναν αυτή τη χώρα να σταθεί λίγο πιο ψηλά και να προκόψει. Γιατί, όπως λέει και ο ποιητής: «Είναι μέσα στους σκυφτούς τα παλικάρια, κι είναι μέσα στους κοιμισμένους οι στρατιώτες.»







