Με αφορμή τις συζητήσεις που γίνονται για τον ρατσισμό, τους αντιρατσιστές, τη Χρυσή Αυγή και τους λαθρομετανάστες, αλλά και τη διαβούλευση για το σχετικό νομοσχέδιο που η ηγεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης - Ρουπακιώτης, Καραγκούνης - προετοίμασε ή προετοιμάζει, σας παραθέτω το απόσπασμα συμπατριώτη μας, ο οποίος μετανάστευσε, στην Ισπανία, σχετικό με το πως ένα σοβαρό κράτος -ναι σοβαρό, παρότι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση η Ισπανία και με μεγαλύτερη ανεργία από εμάς- αντιμετωπίζει τη μετανάστευση. Συνακόλουθα κάντε τις συγκρίσεις με το πως η χώρα μας χειρίστηκε και συνεχίζει να χειρίζεται, το τεράστιας σημασίας αυτό εθνικό θέμα, το οποίο κινδυνεύει να γίνει, αν δεν έγινε ήδη, η βόμβα στα θεμέλια του έθνους μας.
«Περπατούσα ολομόναχη επί μέρες. Έτρωγα μόνο ψωμί και κοιμόμουν όπου έβρισκα. Τις πολυήμερες οδοιπορίες διαδέχονταν ταξίδια με μικρές βάρκες, όπου επιβιβαζόμουν μαζί με άλλους πολιτικούς πρόσφυγες από την Αφρική. Στην αρχή πλήρωσα 350 δολάρια, όσα χρήματα είχα, αλλά στη συνέχεια, απένταρη, στοιβαζόμουν παράνομα σε μικρά πλοία. Φθάσαμε στην Αίγυπτο και από εκεί ένα μικρό πλοιάριο μας μετέφερε στην Τουρκία. Ο πιο κοντινός προορισμός πια ήταν η Ελλάδα. Τη σχέση μου με τον μουσουλμάνο δεν τη γνώριζε ούτε η οικογένειά μου, ούτε του φίλου μου. Όταν έμεινα έγκυος, για τη δική μου ασφάλεια, αλλά και του παιδιού, έπρεπε να φύγω. Είμαι ορθόδοξη χριστιανή και δεν ήθελα να αλλάξω θρησκεία. Κινδύνευα να χάσω τη ζωή μου ή στην “καλύτερη” περίπτωση τα χέρια μου. Αυτή είναι η “τύχη” πολλών γυναικών στον τόπο μου, όπου δικαιώματα έχουν μόνον οι άνδρες».
 |
| Το υπό κατασκευή Blog του Ναυτικού Ομίλου Μύτικα-Αλυζίας (Ν.Ο.Μ.Α). http://noma2013.blogspot.com |
