 |
| Πηγή εικόνας: www.diaforetiko.gr - Εικόνα αρχείου από ποδόσφαιρο (μπάλα) στο δρόμο. |
Του Κώστα Λύχνου.
Αυτοί που νοιώσαμε την σφαλιάρα και το τράβηγμα στο αυτί…
Που ακούγαμε τους γονείς να λένε στο δάσκαλο: «αν δεν είναι καλό παιδί αφήστε τον στην ίδια τάξη…»
Αυτοί που παίζαμε μπάλα στο χώμα με το αίμα να στάζει στα γόνατα, και γελούσαμε…
Αυτοί που οι «συμμορίες μας», ήταν οι γειτονιές μας και ανταλλάσσαμε μηνύματα με πετροπόλεμο, μέχρι να ανοίξει κεφάλι…
Που παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» με σκοπό να ξεμεσιάσουμε την αντίπαλη ομάδα…
Που προλάβαμε την σχολική ποδιά και φορέσαμε αθλητικά «ερβιέλα»…
Εμείς, που για σνάκ τρώγαμε «πυρομάδα» με ζάχαρη και λάδι και για γλυκό ωμό αυγό χτυπητό με ζάχαρη και κακάο…
Αυτοί που είχαμε μάθει να ψυχολογούμε τα σκυλιά, αν θα μας κυνηγήσουν ή όχι…
Που το «φατούρο», ήταν τρόπος διασκέδασης…
Που ο «ρουφιάνος», δεν είχε θέση στην παρέα…
Εμείς που πρωτοείδαμε ασπρόμαυρη τηλεόραση, τηλέφωνο με καντράν και λουκέτο, κασέτα και γουόλκμαν…
Που τα «ουφάδιακα», μας τρώγανε το χαρτζιλίκι…
Που ανδρωθήκαμε με Τσιτσιολίνα και Γκουσγκούνη, σε πιτσιλιασμένες αίθουσες…
Που κάναμε αληθινούς φίλους τεσταρισμένους στα δύσκολα, και όχι με καρδούλες στο facebook…
Αυτοί που ο εξοπλισμός για την παραλία ήταν το σορτς και το τσόκαρο…
Που περιμέναμε το γκομενάκι να φύγει κρυφά από το παράθυρο για να μας βρει…
Που φασωνόμασταν στα χωράφια ανάμεσα στα γαϊδουράγκαθα, για να μην μας πάρει κανένα μάτι…
Εμείς που μεγαλώσαμε με Αντρέα Παπανδρέου, Μητσοτάκη, Δήμητρα Λιάνη και Κοσκωτά…
Που τσακωνόμασταν για τα κόμματα, για να μεγαλοπιαστούν τα «λαμόγια»…
Είμαστε εμείς που ζήσαμε το χρυσό του΄87 στο μπάσκετ, με τον Θεό Γκάλη…
Που προλάβαμε να χορέψουμε μπλούζ, με την αγωνία πόσο χαμηλά θα μας επιτραπεί να κατεβάσουμε το χέρι μας…
Που χορέψαμε ντίσκο, ροκ, ροκεντρόλ, ραπ, χάουζ, τέκνο μέχρι και τα παπάκια…
Είμαστε αυτοί που ταξιδεύαμε χωρίς gps και google maps, αλλά ρωτώντας τον περιπτερά και τους περαστικούς, πάντα βρίσκαμε τον δρόμο μας…
Όλοι εμείς λοιπόν οι πενηντάρηδες, καταφέραμε να επιβιώσουμε με κυρίαρχο στοιχείο το ένστικτο και την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.
Για αυτό, την επόμενη φορά που θα αναρωτηθείς, τί τύποι είναι αυτοί οι πενηντάρηδες;
Θα σου απαντήσω με τα λόγια του ποιητή:
«Μπορεί να μην ξεχωρίζουμε όταν διαβάζουμε τα γράμματα από κοντά, αλλά ξεχωρίζουμε τους μαλάκες από μακριά».
Κάποιοι ξεχωρίζουν από χιλιόμετρα
ΑπάντησηΔιαγραφή