Του Παναγιώτη Ηλ. Χολή.
Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '70, με αρχές του '80, πιτσιρίκια ακόμη, ψάχναμε συνεχώς καινούργιους τρόπους να γεμίσουμε τις μέρες μας με παιχνίδι και διασκέδαση στα φτωχικά, αλλά τίμια χωριά μας.
Το ποδόσφαιρο, τα καροτσίνια, η σκλάβα, το ντόριανο, τα βόλια, οι αμάδες και τόσα άλλα παιχνίδια της εποχής δεν μας αρκούσαν πάντα. Θέλαμε κάτι διαφορετικό.
Στη γειτονιά ήμασταν πολλά παιδιά, σχεδόν συνομήλικα. Εγώ, ο Σπύρος, ο Τζίμης, ο Γιάννης, ο Νικολάκης, ο Άγγελος, ο Φάνιας, ο Μπάμπης, ο Γιάνκος και, κάθε τόσο, κάποιοι φίλοι επισκέπτες που γίνονταν κι αυτοί μέλη της παρέας μας.