Η διαφορετική οπτική των ανθρώπων, αποκαλύπτει πολλά για τον χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση τους.

Δύο άνθρωποι επισκέπτονται το ίδιο μέρος. Ο ένας μαγεύεται από τα χρώματα, την ατμόσφαιρα, τις μικρές λεπτομέρειες που αποπνέουν ζωή και ιστορία. Ο άλλος στέκεται στα ελαττώματα: στη φθορά, στον θόρυβο, στις ατέλειες. Το ερώτημα που προκύπτει δεν αφορά τόσο το ίδιο το μέρος, αλλά τον τρόπο με τον οποίο το αντιλαμβάνονται.

Η διαφορετική αυτή οπτική αποκαλύπτει πολλά για τον χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση των δύο ανθρώπων. Εκείνος που εστιάζει στην ομορφιά τείνει να έχει μια πιο αισιόδοξη και ανοιχτή στάση ζωής, διακρίνει αξία ακόμη και μέσα στην ατέλεια, ξέρει να διακρίνει και τα εκτιμά την κρυμμένη ομορφιά στα απλά και απέριττα, δείχνοντας ευγνωμοσύνη και δεκτικότητα απέναντι στις εμπειρίες. Η στάση αυτή συνδέεται συχνά με ψυχική ανθεκτικότητα και ισορροπία.

Αντίθετα, ο άνθρωπος που βλέπει κυρίως τα αρνητικά μπορεί να κουβαλά εσωτερική ένταση, απογοήτευση ή μια τάση προς την κριτική. Συνήθως η απαισιοδοξία και η χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι το κύριο χαρακτηριστικό του, εστιάζει περισσότερο στην αποφυγή των ευθυνών, στην ασφάλεια ή στην αποφυγή απογοητεύσεων.

Τελικά, το πώς βλέπουμε τον κόσμο λειτουργεί σαν καθρέφτης του εσωτερικού μας κόσμου και της ψυχοσύνθεσης μας. Δεν αλλάζει μόνο την εμπειρία μας, αλλά και τον τρόπο που σχετιζόμαστε με ό,τι μας περιβάλλει.

Ίσως, λοιπόν, αξίζει να αναρωτηθούμε: τι επιλέγουμε να βλέπουμε, πως το βλέπουμε και γιατί;